veel mailtjes...
Het is een echte ramp in Christchurch!
met ons is alles OK, zitten noordelijker.
Op 22 februari vernemen we via de radio dat het reeds gehavende Christchurch iets voordien getroffen is door een zware aardbeving. We besluiten toch eens zenders te zoeken op de TV (één van die overbodige sterren van onze ‘rijwoning’). De miserie en ravage van op de permanente nieuwsuitzending domineert onze volgende dagen, slechts zelden eens doorbroken door applaus als er eens iemand levend vanonder het puin gehaald wordt. Er was een dokterspraktijk die na de eerste aardbeving moest verhuizen naar een ander gebouw een beetje verderop omdat hun gebouw als onveilig werd bestempeld... Nu liggen ze onder het puin van een 'veilig' gebouw en hun oude gebouw staat nog overeind. Blijkt dat er zelfs gebouwen zijn ingezakt die juist met het oog op aardbevingen op rollen stonden. Je zal de expert maar zijn die moet beslissen of een gebouw nog veilig is of niet. Naar schatting zal één derde van de stad dat nog rechtstaat afgekeurd worden voor gebruik en ook nog platgegooid worden... het is onoverzichtelijk veel. In ons vorig bericht zeiden we al dat het leven gewoon doorging na de aardbeving van september, maar toen waren er, hoe onwaarschijnlijk ook, geen doden. Ondanks dat het geschatte aantal slachtoffers nu alleen maar toeneemt, wordt er wel in de toekomst geblikt en over heropbouw gesproken, maar het klinkt meer als een wrange "we moeten er de moed inhouden".
woensdag 23 februari 2011
maandag 14 februari 2011
het peeke
Het eiland hoppen van Australië naar Nieuw Zeeland heeft een hele dag ingenomen, rond 5.45u opgestaan om 13 uur later in Christchurch aan te komen. Alles verliep goed tot we in het vliegtuig zaten, dat dik drie uur later nog op de tarmac stond => verbinding in Wellington gemist, herboeken enz… reizen dus. Onze eerste nacht hebben we dan doorgebracht op de parking van de verhuurmaatschappij van onze mobilhome. Tegenover de tenten is het een luxehotel en de kinderen kennen sterren toe. Leuning: een ster, douche: een ster, oven: een ster (warme appeltaart ipv ontdooide!), 3 kookvuurtjes: een ster, verwarming: een ster, zonnepanelen: een ster, enzovoort. Ons verblijf wordt afgeklopt op 17 sterren, het hadden er voor ons best minder mogen zijn. De grootste ster waren ze dan nog vergeten en ontdekken we enkele dagen later als we met een glimlach naar de regen op het dak luisteren: we zitten helemaal droog!! Lijkt zo triviaal maar we genieten er echt van.
Onze over een half jaar opgebouwde reisroutine ligt helemaal overhoop: vanaf nu is tikke-tikke-tik -het optrekken van de handrem- het gecomprimeerde equivalent geworden van tenten, tafels, palen, grondzeil, stoelen en matrassen van het dak halen, de hele handel opzetten en met piketten aan de aardkorst vastheien, gevolgd door de tientallen kleine handelingen die onze zwerverswoonst bewoonbaar maken. Voor het eerst op onze reis hebben we echt tijd over, we genieten van het comfort en Marleen herademt.
Christchurch heeft wat van een grote werf, overal hekken, gestutte gebouwen en verzegelde winkels, het eten er nog in. De grote aardbeving is ondertussen 4 maanden en meer dan 4000 (!) naschokken geleden en er wordt nog steeds puin geruimd. Schoorstenen en punten van gevels liggen op de stoep, containers worden aan- en afgevoerd. Elk gebouw heeft een papier aan de gevel hangen (als die er nog is) dat zegt of het gebouw al dan niet betreden mag worden. Een vreemd beeld, maar de stad leeft blijkbaar gewoon verder.
De kusten en rivieren van Australië waren voor Lieven als het worteltje dat voor de ezel bengelt, bij gebrek aan een middel om ze te bevaren. In Nieuw Zeeland blijken al snel de kronkelende bergwegen de rol van het worteltje over te nemen bij gebrek aan een fiets. Hier is de remedie iets eenvoudiger en na een tip van een inboorling wordt er bij de “Wastebusters” voor 25 NZD een geschikt stalen ros gevonden: Raleigh, 3x6 versnellingen op de buis en zonder indexering: nostalgie op wielen. Eenmaal van alle overbodige ornamenten ontdaan, stuur op z’n laagst, zadel en wielen gedemonteerd, past hij (of beter zij want het is een damesfiets) als een Chinese puzzel op één enkele manier in de koffer. De Lindis Pass is te mooi om niet op te fietsen, zij het wel wat hoog gegrepen na een half jaar geheelonthouding. Met zuur in de benen en mantra in het hoofd kruip ik tot op de top om dan wat onwennig de afdaling aan te vatten, nog niet goed wetend tot hoever (of liever hoe snel) ik mijn van het schroot geredde compagnon kan vertrouwen.
Dan zit het fietsen er voor een week op wegens neerslag, regen en een occasionele bui. We rijden steeds meer naar het zuiden van het Zuidereiland, momenteel zowat het sifonneke van de Pacific. Onderweg komen we ergens in een kermis terecht, waarvan de jaarmarkt-achtige drukte ons een visioen doet krijgen van de gezellige oase van rust bij de Pia… tevergeefs.
De kinderen verstaan ondertussen iets meer Engels. Nio had in een etalage gelezen: “10kg slimmer in 3 months” en dat zag hij wel zitten, om zich meteen erna af te vragen of zijn hoofd dan toch niet té zwaar zou worden.
Ondertussen ook bericht gehad van Mister Brammie tijdens zijn Australiëreis. We hadden hem een schatkaart meegegeven die hij moest volgen in hartje Australië. Exact een half jaar nadat de kinderen hun schat aan Uluru hadden toevertrouwd, is hij door Bram teruggevonden en blijkbaar beleeft hij een superreis.
Onze over een half jaar opgebouwde reisroutine ligt helemaal overhoop: vanaf nu is tikke-tikke-tik -het optrekken van de handrem- het gecomprimeerde equivalent geworden van tenten, tafels, palen, grondzeil, stoelen en matrassen van het dak halen, de hele handel opzetten en met piketten aan de aardkorst vastheien, gevolgd door de tientallen kleine handelingen die onze zwerverswoonst bewoonbaar maken. Voor het eerst op onze reis hebben we echt tijd over, we genieten van het comfort en Marleen herademt.
Christchurch heeft wat van een grote werf, overal hekken, gestutte gebouwen en verzegelde winkels, het eten er nog in. De grote aardbeving is ondertussen 4 maanden en meer dan 4000 (!) naschokken geleden en er wordt nog steeds puin geruimd. Schoorstenen en punten van gevels liggen op de stoep, containers worden aan- en afgevoerd. Elk gebouw heeft een papier aan de gevel hangen (als die er nog is) dat zegt of het gebouw al dan niet betreden mag worden. Een vreemd beeld, maar de stad leeft blijkbaar gewoon verder.
De kusten en rivieren van Australië waren voor Lieven als het worteltje dat voor de ezel bengelt, bij gebrek aan een middel om ze te bevaren. In Nieuw Zeeland blijken al snel de kronkelende bergwegen de rol van het worteltje over te nemen bij gebrek aan een fiets. Hier is de remedie iets eenvoudiger en na een tip van een inboorling wordt er bij de “Wastebusters” voor 25 NZD een geschikt stalen ros gevonden: Raleigh, 3x6 versnellingen op de buis en zonder indexering: nostalgie op wielen. Eenmaal van alle overbodige ornamenten ontdaan, stuur op z’n laagst, zadel en wielen gedemonteerd, past hij (of beter zij want het is een damesfiets) als een Chinese puzzel op één enkele manier in de koffer. De Lindis Pass is te mooi om niet op te fietsen, zij het wel wat hoog gegrepen na een half jaar geheelonthouding. Met zuur in de benen en mantra in het hoofd kruip ik tot op de top om dan wat onwennig de afdaling aan te vatten, nog niet goed wetend tot hoever (of liever hoe snel) ik mijn van het schroot geredde compagnon kan vertrouwen.
Dan zit het fietsen er voor een week op wegens neerslag, regen en een occasionele bui. We rijden steeds meer naar het zuiden van het Zuidereiland, momenteel zowat het sifonneke van de Pacific. Onderweg komen we ergens in een kermis terecht, waarvan de jaarmarkt-achtige drukte ons een visioen doet krijgen van de gezellige oase van rust bij de Pia… tevergeefs.
De kinderen verstaan ondertussen iets meer Engels. Nio had in een etalage gelezen: “10kg slimmer in 3 months” en dat zag hij wel zitten, om zich meteen erna af te vragen of zijn hoofd dan toch niet té zwaar zou worden.
Ondertussen ook bericht gehad van Mister Brammie tijdens zijn Australiëreis. We hadden hem een schatkaart meegegeven die hij moest volgen in hartje Australië. Exact een half jaar nadat de kinderen hun schat aan Uluru hadden toevertrouwd, is hij door Bram teruggevonden en blijkbaar beleeft hij een superreis.
Abonneren op:
Posts (Atom)