To Fink or not to Fink?

We rijden off-road van Alice Springs naar het zuiden met als doel het stadje Finke. Road conditions gecheckt: Ghan Heritage Route: high clearance 4WD only, road dammaged. Ok, daarvoor zijn we tenslotte hier.
Eerst nog een nachtje naar Chambers Pillar, met een stevige 4WD ernaar toe. Bij Chambers Pillar hebben we voor het eerst het gevoel dat we zijn aangekomen in Australië: nauwelijks volk, een zicht tot aan den einder, kamperen in de natuur en een lussenbrander.
We blijven een dagje langer en dan komen er mensen toe die eigenlijk naar Finke gingen maar in Chambers Pillar zijn gestrand. The ‘Fink’ (zoals ze dat hier uitspreken) is flooding, road closed !!
Een deel van het traject naar Finke loopt door de rivierbedding en is overstroomd. .. nu zegt Lieven ook shit !
De plannen wijzigen dus, we kunnen niet naar het stadje Finke. Als we maar door Finke Gorge National Park kunnen … al ziet dat er momenteel ook niet goed uit. Van alles is er hier wel een Finke: een stadje, een woestijn, een weg, een nationaal park, zelfs visjes: Finke Hardyheads (vandaar dus die keikop…). De Arrernte aboriginals hier noemen Finke ‘Lara Pinta’, wat ‘zoute rivier’ betekent. Zo zout is die niet, maart hij laat wel zoute, witte sporen na.
We maken met een tentpaal en een keukenhanddoek een vlag vooraan op de bumper want de weg terug is met veel crests, duinen waar we over moeten en aan de top kunnen tegenliggers elkaar anders misschien te laat zien. De kinderen worden ondertussen specialisten in crest - dip - floodway - grid.
Dan maar naar Rainbow Valley. De hele dag is het bewolkt, maar net als in Chambers Pillar komt de zon bij het ondergaan net even onder het wolkendek doorpiepen om ons van prachtig verlichte rotsen te laten genieten. Nog even opwarmen aan een gezellig kampvuurke en dan slapen in de koude nacht.
Ons Finke blijft nog steeds veel eten, we spreken van haar lintworm, en sindsdien heeft Chim naast krokodillen en giftige padden ook schrik van lintwormen.

Op naar Uluru / Ayers Rock: op één of andere manier ziet hij er toch indrukwekkender uit dan wat we ons herinneren van 11 jaar geleden. We besluiten errond te wandelen, wat heel mooi is. De berg ziet er van elke kant steeds anders uit. De kinderen stappen flink de 10 km uit, zeker voor Chim zijn korte beentjes zijn dat toch veel stapjes.
Twee keer op een gezellige rest area geslapen, waar we twee dingo’s zagen. Sindsdien heeft Chim dus schrik van krokodillen, giftige padden, lintwormen en dingo’s.
De dag erna wandelen we 7,5 km door Kata Tjuta / The Olga’s met klimmen en dalen over de rotsen.
Onverwacht mooie, groene valleitjes tussen de bergen. Als we weer doorrijden gaat de zon al onder, de horizon kleurt blauw-paars-roze en de volle maan komt boven Uluru piepen… onvergetelijk mooi…