Karijini NP

Karijini NP was super.
In de voormiddag een toffe wandeling en in de namiddag op vraag van de kinderen nog één!! Het zijn dan ook allesbehalve saaie wandelingen. Er zijn verschillende kloven van bovenuit en van binnenuit te verkennen.
Lange tijd slagen we erin de voeten droog te houden, maar op een gegeven moment is het kiezen: het koude water in of einde wandeling. Onder het motto ‘de watjes moeten eraf’ waden we zover als mogelijk is door de kloven. Op sommige stukken is het zelfs zwemmen. Dat heeft dan meer weg van canyoning voor beginners dan van wandelen.
De gasten vinden het heerlijk spannend, achter elke bocht is er weer een andere hindernis: een smalle strook rotsen om over te lopen, een pool om door te waden, een waterval om langs af te dalen, een richel waar je enkel kruipend door kan,… Het is koud water, maar prachtig.
Ons Finke laat zich met bibberende onderlip ontvallen dat dit ‘de bbeste wwwandeling ooooit’ is. Wanneer je enkel met klimgerief verder kan, moeten we terug langs dezelfde weg maar hier is dat nooit saai.
Voor Chim is alles in verhouding dieper, maar waar de andere twee aarzelen wegens te koud,gaat hij er gewoon voor. Door de andere twee wordt hij dan ‘den beer’ genoemd wat hij zich stoer laat welgevallen. Ook het zwemmen gaat al goed bij Chim, zij het nog met bandjes.

We hebben de dagen met het beste weer gehad in Karijini; als we vertrekken is het zwaarbewolkt. De volgende nacht op een rest area begint het te regenen en het blijft dat doen tot de volgende middag. Grijs, grauw, wind, regen,… op een aantal plekken loopt het water op den duur door de stiksels de tent binnen. Deze tenten zijn dan ook niet voor belgisch weer gemaakt. Gelukkig slapen Marleen en de kids erdoor maar ik lig de helft van de nacht wakker van het geflapper van onze tent. Het lijkt wel of we liggen te slapen op het dek van een zeilschip dat constant overstag gaat. Uren en uren van verveling en opstaan is geen optie (anders nog de giek tegen mijn hoofd…).
Na een voormiddag van spelletjes in een natte tent benutten we de eerste moment dat het niet regent om zo snel mogelijk alles nat in te pakken en weg te wezen.
Rijden is nu een verademing, want we zitten droog en warm.

Op weg naar Exmouth en Cape Range NP, waar we met veel geluk nog een plekje op een camping in het Nationaal Park vinden, aan het strand.
We zetten de tenten nu volledig op zodat we bij slecht weer toch wat ruimte hebben. Hier beginnen we, een week vroeger dan in België, aan het nieuwe schooljaar. Ze beginnen meestal wel enthousiast maar ze moeten geregeld aangespoord worden om verder te doen.