Een van de lessen hier was haken en ondertussen is de verslaving ingetreden. De bolletjes wol liggen naast het bed en ‘s morgens beginnen ze te haken om na het eten weer verder te doen en in de auto verder en … De eerste 10.000 km in AU zitten er intussen op. We maken nog een mooie wandeling in Kalbari NP om dan naar Geraldton te rijden voor een weekje ‘rust’ op een camping. Het is er vergane glorie, maar voor ons is het luxe: niet rijden, niet in-en uitpakken, geen tenten afbreken en weer opzetten; maar wel warme douches, eens skypen met het thuisfront (en een to do lijstje afwerken).
De dag dat we daar vertrekken, je raadt het nooit, regent het. Nat gerief, maar we hadden een museum gepland en dat is nu eenmaal museumweer. Voor deze kust is de Batavia van de VOC vergaan, een boeiend (en schandalig) verhaal. Een aantal jaren geleden hebben we in Lelystad de replica van de Batavia bezocht en dit museum is een ongelooflijk interessante aanvulling.
In het water voor het museum ligt een replica van de longboot van de Batavia, een 10,5 meter lang houten zeilschip dat bij de Batavia hoorde. Als we ‘s middags daar aan het water aan het eten zijn, komen er drie mannen het schip optuigen: tijd voor een interessant babbeltje. Jeff blijkt president te zijn van een vereniging voor de conservatie van de replica en Vince is penningmeester. De heren zijn gepassioneerd door oude schepen en ideale gesprekspartners over de maritieme geschiedenis van AU. Of we geen zin hebben om mee te zeilen? Lieven droomt er al lang van om eens met zo’n groot 17 de eeuws schip te zeilen, maar een tocht met het kleine broertje is ook niet te versmaden en zeker niet in de blauwe wateren van de Australische westkust, waar de Nederlandse schepen zoveel misere hebben gekend (maar toch evengoed Captain Cook dik 150 jaar voor waren).
Marleen kiest voor de vaste grond onder de voeten (er hadden toch wel enkele tante Wissen aan te pas gekomen om haar er mee in te krijgen). De overige vier stappen aan boord én een kleine vier eeuwen terug in de tijd. Er wordt zelfs een Nederlandse vlag gehesen. Onderweg werken we mee: de zijzwaarden bedienen (stevig sleuren), water hozen, aan het roer staan,… met een beetje fantasie zijn we zoals Mary Bryant van Botany Bay naar Timor aan het varen.
Onderweg komen we nog vlakbij zeehonden tegen en dat allemaal in het zonnetje… om nooit te vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten