Respect !

Als we aan de Tanami Track beginnen, is het al aan het schemeren: ‘s morgens te veel tijd verloren met een kletsnatte en deels aangevroren tent. Op zich geen probleem, de kinderen vinden het wel spannend om in het donker te rijden. En er is hier en daar wel een plekje te vinden om te slapen. De eerste 100 km zijn verhard en blijkbaar is men volop bezig om dat door te trekken… ook hier knabbelt het asfalt aan de randjes van het avontuur…

De track door de Tanami desert betekent voor ons een paar dagen zand, stof, stenen, corrugations en enkele beperkte floodways. Voor de moderne, airco-gekoelde explorer, voorzien van koelkast en de zekerheid van andere reizigers, niet echt een zware opgave. Je komt nu rijdende huizen tegen voorzien van generator, satelliettelevisie, GPS, gas-BBQ, en zelfs een kettingzaag om hun brandhout te verzagen! Als je je inbeeldt dat de explorers er een kleine 200 jaar geleden vele maanden over deden, en soms zelfs een paar jaar om een volledige doorsteek van oceaan naar oceaan te doen… met paarden, kamelen en ossenkarren, niet wetende wat hen te wachten stond. Eenmaal de kamelen en de paarden gestorven en/of opgegeten, begint de miserie pas echt. Wij volgen gewoon de weg, zij moesten er een zoeken, soms door manhoge spinifex.
Hier in het noorden van de Tanami zou Ludwig Leichhardt met zijn expeditie verdwenen zijn, tot op vandaag een raadsel voor historici. Wij vinden de beruchte holle boab waar een ’L’ in gegraveerd zou zijn ook niet, dus buiten een metalen plaatje van zijn geweer en een verhaal van een aboriginal van een dikke eeuw geleden blijft het een spannend raadsel.
In elk geval, JMD Stuart, Ernest Giles, Charles Sturt, Burke en Wills, Edward Eyre, Leichhardt en co: Respect! (namens een van satelliettelefoon voorziene explorer).

We gaan naar Tunnel Creek waar de rivier zich door grotten een weg onder de berg baant. Je zoekt er zelf je weg met een zaklamp al wadend door het water. Volgens de bordjes kunnen er ook zoetwaterkrokodillen zitten. Acht jaar geleden hebben we er geen gezien maar nu zag Lieven oogjes reflecteren en even later onderduiken… nu vonden de kids het plots veel spannender ! Waar er anders op een wandeling ruzie is wie er gids mag spelen (en dus eerst mag lopen), waren ze het nu roerend eens dat papa de gids ‘mocht’ zijn.

Dan naar Windjana NP voor de mooie kloof en de vele krokodillen. Chim heeft een krodkodillenpet gekocht met tanden aan en al… moest het niet zo grappig zijn, zou hij er nu nog gevaarlijker uitzien dan hij al is.
Dan zijn we naar Derby op bezoek gegaan bij Justin, Michelle, Joe, Sally en Kate die we enkele weken voordien leerden kennen in Litchfield NP. Van hen mogen we een naaimachine gebruiken om de ritsen van onze tent te vervangen. De ritsen blijken echter niet te zijn aangekomen op het postkantoor van Derby. Een telefoontje leert ons dat ze bij Oztent de ritsen zijn vergeten op te sturen…nieuwe afspraak in postkantoor van Geraldton (een stuk zuidelijker richting Perth). Na 2 nachten in hun tuin te hebben gekampeerd, verlaten we dit gastvrije gezin (de deur bleef open terwijl ze beiden waren gaan werken, zodat wij de keuken, het toilet én de wasmachine konden gebruiken!). Thanks !! En de kids amuseerden zich op de trampoline en met Ticket, de zwarte hond (ondertussen is Chim zijn Peppie - slaapknuffel - bijna even zwart).
Zo, we kunnen onze tocht langs de westkust aanvatten.