Cadel Who?

We trekken naar Dryandra Woodlands: het verlengde weekend is voorbij en we staan er bijna alleen op een camping. We zien er echidna’s, skinks, massa’s kangoeroes en als we in het donker een wandeling met de zaklampen gaan doen, komen we possums tegen met een kleintje op de rug. Ze klimmen de bomen in en kruipen er met de kop naar beneden weer uit.
Hier blijven we langer staan, het is er zalig kamperen en ‘s avonds volgen we een geleide tour door een domein waar ze bedreigde nachtdieren houden om later weer uit te zetten. Hopelijk krijgt men het aantal wilde katten, honden en vossen onder controle door het giftig aas dat op vele plaatsen in Western Australia is geplaatst. We krijgen bilbies, rufus hare wallabies en brushtailed possums te zien, vooral de bilby is schattig.

De trip verder naar het zuiden is bewolkt en soms in druilerige regen als we de reuze bomen rond Pemberton verkennen. In sommige kan je tot 75 meter hoog klimmen op pinnen die in spiraalvorm in de stam zijn aangebracht. Niet voor kinderen staat er op het bord en het protest van onze kleine medereizigers verdwijnt spoedig als we ze eens tot de tiende trede laten klimmen. Chim sjoemelt zelfs een beetje, bij de zevende trede heeft hij al tot tien geteld en je ziet aan zijn oogjes dat het hoog genoeg is. Lieven gaat tot boven en het is echt hoog om in de wind op een pin in een boom te staan, met een deltavleugel een berg af lopen is minder akelig.

Dan is het zover: wereldkampioenschap wielrennen in Australië en wij zitten spijtig genoeg aan de verkeerde kant van het land. De Tour De France is hier al ongemerkt voorbij gegaan, nu op zoek naar een TV. Moet je eens proberen: in AU een pub binnenstappen, waar de ‘blokes’ naar de finale van de football (rugby) aan het kijken zijn, en vragen of je het WK cycling kan zien !!! ‘Wha-da-ya mean, mate?’ Moet zoiets zijn als wanneer ik naar de tour aan het kijken ben en er komt iemand vragen of hij naar cricket kan kijken. Met de man achter de toog het programmaboekje nagekeken en het werd zelfs niet live uitgezonden… deportatie naar hier moest inderdaad een genadeloos strenge straf zijn geweest!

We rijden verder naar het zuiden tot we op de Zuidelijke Oceaan stuiten, er is waanzinnig veel wind en de blauwgroene golven spatten metershoog op. Machtig. We zoeken beschutting in Parry Beach, in een baai waar de dagen bestaan uit: eten - school (Chim houdt een vurig pleidooi om krabbenvangen in het lessenpakket op te nemen) - eten - strand - eten - kampvuur. Onze gasten vinden het super, maar soms denk ik dat wij er niet voldoende van genieten. Er zijn natuurlijk een hoop kleine dingen te doen en te regelen die niet in dit lijstje voorkomen en toch moeten gebeuren…Anyway, de herinneringen later zullen van deze kleine beslommeringen ontdaan zijn en dan blijft er enkel een prachtige tijd over.