tsjak, kop eraf!

Na de overdosis asfalt van de voorbije weken gaan we op off-road avontuur in de Gawler Ranges: eindelijk nog eens Yes - Shit - Oh yeah baby! De klassieke ingrediënten: stenen, mul zand, modder en duinen en dan urenlang goed schudden. Buiten ons en heel veel kangoeroes, emu’s en skinks is er niemand in het park te bespeuren.
Onze drie kleine Aboriginals zijn al goed aan het leven in de natuur aangepast, ze bouwen mooie hutten en staan erop om er in te eten, voor een overnachting passen ze toch nog. Ze pletten ook stenen om kleurstof te maken, scherpen speren die ze dan harden in het vuur en kleven scherpe stenen met hars van de bomen aan een stok om een bijl te maken. Vooral Chim leeft zich helemaal in en vraagt bij alles wat hij ziet springen, kruipen of vliegen of hij het mag ‘spiesen’ of ‘tsjak, kop eraf!’. Zolang we eten genoeg hebben, moeten we hem teleurstellen.
In het volgende park, Murray River NP kamperen we weer helemaal alleen aan een rivier in de bossen, zalig. Tot onze verbazing hebben we er wel internetverbinding en kunnen we skypen met het thuisfront. Op verschillende plaatsen word je hier nog met de auto op een vlot de rivier overgetakeld, het heeft wel iets. Dit is ook de streek van de houseboats, varende luxewoningen, maar wij moeten ons beperken tot langs de kant staan gapen en kwijlen.
Overal, zelfs in een klein dorpje vind je hier speeltuinen en die in Monash wordt door onze kinderen bekroond tot ‘beste speeltuin ooit’, vooral de schommel die je niet in gang moet schommelen doet het goed. Je kruipt met de schommel in de hand op een soort tribune tot de gewenste hoogte (tot een meter of 4 - 5) en springt er dan gewoon op.
We naderen Adelaide, tijd voor het beproefde scenario als we een ‘grootstad’ naderen: via internet een betaalbare camping zoeken (de prijzen zijn soms echt belachelijk hoog), dan vol goede moed met het openbaar vervoer erheen en in het besef dat ook deze stad ons ding niet is weer terug. Wel een aanrader was het ‘Museum of South Australia’, superinteressant, je zou er dagen in kunnen ronddolen. Onze Nio moesten we er dan ook buiten slepen. De zalen over geologie en fossielen in outback SA doen ons beseffen dat we daar tijdens onze eerste reis te snel doorheen gesjeesd zijn. Nu hebben we zogezegd tijd en nog is het wikken en wegen wat wel en wat niet op het programma komt.
Wat we in elk geval niet wilden weglaten zijn de werelderfgoed-grotten van Naracoorte die adhv daar gevonden fossielen een beeld geven van de dieren die 200 à 500 duizend jaar geleden Australië bevolkten… fascinerend.
Na nog wat tussenstops de grens over naar Victoria en op naar de Grampians, in 1999 het eerste park dat we bezochten en we vragen ons af of we er nu nog steeds zo weg van zouden zijn. Wat we verwacht hadden, blijkt ook uit te komen: het blijft een prachtig stuk natuur om in rond te dolen, maar gewenning heeft de betovering voor een groot deel verbroken. Ook de Aboriginal rock-art hier heeft, gezien zijn leeftijd, wel zijn waarde maar is eigenlijk wat zielig.
Nio droomt al lang van een boemerang die echt terugkomt (hun zelfgemaakte vliegt al wel goed weg…) en Finke vroeg zich dan weer af of dat ding dan voor u blijft stilhangen zodat je het weer kan pakken… Onder leiding van zwaar verdund aboriginalbloed leren we de kneepjes van het vak en Nio slaagt erin de boemerang inderdaad terug te laten komen, al is het wel afwachten naar waar juist: het scheelde echt geen haar of Chim was zelf ‘tsjak, kop eraf!’.