grijze nomaden

We gaan u even een kleine timegap laten ondergaan (een taloor is niet nodig, er zijn geen aliens mee gemoeid). Vermits we altijd wat later zijn met onze berichten: dit is er nog eentje van in 2010.
Eens we na Tasmanië het vasteland ‘s morgens vroeg terug oprijden, proberen we zo snel mogelijk aan de drukte van Melbourne te ontsnappen: winkelen, tanken en de Australische Alpen in. Bergen, bossen en stromende rivieren, de gevolgen van de grote hoeveelheden regen zijn overal merkbaar (en dit is nog niks vergeleken met de overstromingen in Queensland) Er zijn rivieren die over straat lopen en stuwmeren die volgens de locals sinds de dammen gebouwd zijn niet zo hoog hebben gestaan. Na een dag en een nacht regen is alles nog maar eens drijfnat en zijn verschillende wegen afgesloten. Op onze kaart biedt de ‘Billy goat track’ een uitweg om niet helemaal terug te moeten rijden. Moet voor de geiten al een zwaar tochtje zijn geweest, wij zijn er dik twee uur zoet mee om de negen, vaak steile (in 1ste low!) kilometers over natte rotsen en uitgespoelde sporen af te leggen. Marleen en Nio zien het in de auto zo niet meer zitten en gaan te voet, om bijna gelijktijdig met de auto aan te komen.
Via de prachtige vallei van de Snowy River, waar we een aantal dagen kamperen, rijden we naar Canberra, de synthetische hoofdstad. Juist het feit dat de stad volledig gepland en ontworpen is, en niet historisch gegroeid, maakt ook dat er een aantal pijnpunten van een typische grootstad verholpen zijn. Met de auto ergens geraken en parkeren is geen probleem en het principe van een centrum (Capital Hill) met satellietwijken eromheen zorgt ervoor dat je overal onmiddellijk in het groen zit, een stad in het bos eigenlijk.
Het National Australia museum is een voltreffer. Nio moet bij sluitingstijd met tranen in de ogen buitengewerkt worden, we beloven om de volgende dag terug komen om de rest te zien. Een probleem is dat niet want we kamperen stiekem achter het museum: in het groen, aan het water, met Capital Hill aan de overkant, in welke hoofdstad lukt dat? De volgende dag tegen het openingsuur zijn de tenten netjes opgeborgen en staan we aan de ingang te wachten. Er is een tijdelijke tentoonstelling over de Canning Stock Route, leerzaam, mooi en ingenieus gepresenteerd met allemaal gekoppelde touch screens die de volledige route weergeven. Er kruipen miertjes, slangen en thorny devils over de schermen en je kan met je vingers in het e-zand schrijven. Je komt er vanalles te weten over de geschiedenis, de (naar hedendaagse normen) schandalige praktijken, de route en de ‘wells’ die een doorsteek met vee door dit onherbergzaam stuk land mogelijk maakten. hANNo, dit hadden jullie moeten kunnen zien, het zou zeker voor heimwee en een opstoot van chronische Australitis gezorgd hebben.
Van Canberra gaat het naar de oostkust waar we (op kerstdag) op de koffie gaan bij Fred en Gisela, die we in de Alpen leerden kennen en net als vele andere grijze nomaden die we ontmoetten gastvrij, jong van geest en open van hart op hun pensioen rondreizen door Australië.
Op de laatste slaapplek voor Sydney ziet Chim als eerste de wombats, hij is super fier, zijn ijsje is binnen! Nog een keer goed uitregenen en met het rituele drogen en mooi inpakken van de tenten sluiten we een hoofdstuk af…
Na een half jaar kamperen, 22.000 km bollen, buiten leven, op de grond slapen, van de natuur genieten afbreken en opbouwen, stof vreten en regen slikken, is vooral Marleen toe aan iets anders.
We gaan 10 dagen in een appartementje wonen (‘ons hotelleke’ volgens de kinderen) samen met ons bezoek uit België! Vooral Chim heeft lang afgeteld en nu komt eindelijk zijn peter op bezoek (AKA Mister Brammie). Bram is blijkbaar immuun voor jetlag en gaat mee op stap naar Sydney en Botany Bay, is een gewillig slachtoffer om monopoly mee te spelen en laat ons eens in alle rust (lees zonder kinderen) uit gaan eten, heerlijke Thai. Het worden gezellige, late avonden en we bereiden ons voor op het volgende deel van de reis. Voor wij naar Nieuw Zeeland vertrekken en Bram zijn rondreis door Australië begint gaan we samen de auto stallen in Sydney en nemen opnieuw voor een half jaartje afscheid.