keerweer Nova Hollandia

Een Australisch visum is eigenlijk een klucht… we staan nog in de luchthaven in Nieuw Zeeland als blijkt dat we niet naar Australië mogen wegens vervallen visum! Het was een jaar geldig vanaf de dag dat we Australië binnenkwamen maar, en dat stond nergens vermeld en werd ons ook niet gezegd: vanaf het moment dat je het land verlaat, geldt plots de dag van aanvraag als startdatum. Vermits we ze ruim op voorhand hadden aangevraagd, kwestie van geen vluchten te boeken zonder visum, was ons visum in januari stiekem vervallen.
Er staat op dat het niet verlengbaar is, maar we kunnen gelukkig wel gewoon een nieuw aanvragen… logisch is het niet. De filosofie erachter moet zoiets zijn van: You can stay, as long as you pay.
Onze tenten, die in Sydney voor herstelling binnen waren, blijken onherstelbaar te zijn. De vele uren dat de zon in de loop van 16 maanden door het gaatje in de ozonlaag is komen piepen, heeft de ‘ripstop’ van het tentmateriaal van zijn ‘stop’ ontdaan… er blijft enkel nog ‘rip’ over, op verschillende plaatsen beginnen ze gewoon te scheuren. De eens oranje touwen zijn wit geworden en verpulveren als je ze vastneemt. Na eindeloos veel bellen, mailen en discuteren kunnen we voor een relatief prikje twee haast ongebruikte tenten in de plaats krijgen. Zo kunnen we aan onze laatste etappe Australië beginnen, al heeft Marleen na de mobilhome bepaald geen zin meer in een canvaswoning.
Wel hebben we allemaal het gevoel na drie maanden weer thuis te komen. Ook al is Nieuw Zeeland mooi, na een overdosis schapen is het heerlijk om weer goanna’s, bandicoots, spinnen en waterdragons op bezoek te krijgen. De vertrouwde kookaburra doet weer dienst als wekker, al moeten we toegeven dat hij wat vroeg ‘afgaat’.
In Sydney brengen we het beloofde bezoekje aan het aquarium dat was uitgesteld omdat het er begin januari waanzinnig druk was. De replica van de Endeavour ligt ernaast en is ondertussen weer van masten en zeilen voorzien en bijna klaar voor zijn reis rond Australië (kwijl, kwijl,…). Het Duyfken ligt er nu ook, een verrassend klein schip van de VOIC dat als eerste van een hele reeks Nederlandse schepen Australië verkende, 110 jaar voor James Cook. Ze volgden de westkust van Cape York tot aan Cape Keerweer waar ze, je raadt het nooit, terugkeerden. Het was verstandiger geweest van onze noorderburen (toen nog onze landgenoten, ook dat was verstandiger) om hier in ‘Nova Hollandia’ te blijven. Al had kolonisatie zonder de meer dan 60.000 veroordeelde dwangarbeiders geen sinecure geweest.
Wij nemen de niet-toeristische route door de Blue Mountains en na een ruige off-road komen we op een tof kampeerplekje terecht. Van een inboorling komen we te weten dat er een paadje naar een watervalletje leidt waar er glowworms zitten. We doen de wandeling al eens overdag, kwestie van de weg ook in het donker terug te kunnen vinden, en hebben eventjes geluk: aan de rand van het pad ligt er een red bellied blacksnake te zonnen en Nio stapt er vlak naast zonder ze te zien… oef. Normaal ziet hij het kleinste beestje, maar een dodelijke slang van een meter?
Terwijl Nick Nuyens naar eeuwige roem fietst, stappen we in het donker terug naar de waterval en het zicht is onbeschrijflijk. Toch proberen: een lange kloof van slechts enkele meters breed, een riviertje en overhangende rotsen die langs onder bekleed zijn met een melkweg van wel duizenden lichtgevende larven. We hebben er al gezien op drukbezochte plaatsen in Tasmanië en Nieuw Zeeland, maar dit is vele malen mooier. Het zijn er zoveel en zo helder dat we elkaar zonder zaklamp kunnen zien in een maanloze nacht. Dit is een pareltje dat je niet in de Lonely Planet vindt (en dat houden we zo) en waar je graag een Ronde van Vlaanderen voor mist.
We beginnen aan onze trek naar het noorden, door het binnenland waar het veel minder druk is (het is hier ook Paasvakantie) en naar onze mening ook meer te zien is dan altijd maar de kust volgen. Iets boven Nundle is er ooit goud gevonden dus we halen onze pannen boven en slagen erin een stuk of tien stukjes uit de bedding van het riviertje te halen. Natuurlijk wel weer van ‘waar-is-het-pincet’ formaat,
Vlak bij Manilla ligt Mt Borah, waar een kerel met een passie voor deltavliegen de hele berg heeft gekocht, en nu is het er een Mekka voor parapente- en deltapiloten. Volgens ons Finke is haar grootste probleem nog steeds dat ze niet kan vliegen, en we gaan eens een kijkje nemen. Dat kijkje worden enkele dagen: overdag de berg op om de piloten bezig te zien, ‘s avonds tot laat met een supergezellige kliek rond het kampvuur en ‘s nachts bibberen in de tent. Het begint winter te worden en zoals in het begin van onze reis in hartje Australië, is het of kampvuur om op temperatuur te blijven of na het eten de slaapzak in. Sanitair en keuken zijn ronduit vuil, het enige dat hier telt is vliegen en relaxen, zelfs mensen uit het dorp vlakbij komen hier kamperen.