viva vegemite!

Gist- en moutextract met veel zout: Vegemite! Een Australisch icoon en dus een must-taste voor ons. In het begin van de reis hadden we een pot gekocht, tegen beter weten in een veel te grote. De proefsessie verliep als volgt: enthousiasme (het lijkt ten slotte op choco) - hap 1 - gezicht vertoont allerhande akelige grimassen - het idee van een normale transit wordt onmiddellijk verworpen - einde proefsessie. De test van kind twee verloopt gelijkaardig, maar dan zonder het enthousiasme in het begin.
Toch zijn we fans van het product en dat komt zo: we stonden ten tijde van deze proefsessie aan de Devils Marbles in Centraal Australië, vlak naast een caravan van twee grey nomads. Het potje Vegemite was een beetje als een granaat met de pin eruit: we konden er niet snel genoeg vanaf geraken en besloten het aan hen te geven. Het klinkt wansmakelijk maar een Australiër is oprecht blij met een pot Vegemite en er volgde een gezellige babbel, gevolgd door nog één en nog één. Nadien ontmoetten we elkaar weer in Alice, maar veel straffer: na elk een andere kant te zijn uitgereden, liepen we elkaar onverwacht, na meer dan een maand en dik 4000 km verder, weer tegen het lijf!
Zo komt het dat we nu op bezoek gaan bij mensen die we 10 maanden geleden hebben leren kennen, locatie: Sunshine Coast, Queensland. Deze fantastische mensen verwennen ons, het is een verlof in de reis: we logeren drie dagen all-inclusive, geleide rondritten, een echt bed, strand én een warme douche erna, zelfs de paasklokken komen. En herinnert u zich Lieven zijn peeke in Australië, al dat water en aan de kant moeten blijven staan? Boot uit de garage en we varen de Noosa river af, een begrip in Australië. Prachtig weer, gezellige kreekjes, huisjes met aanlegsteiger en voor iemand als Richard Branson een eigen eiland. De stijging van het waterniveau is eerder te wijten aan ons gekwijl dan aan de getijden en hééél eventjes is dromen van hier wonen onvermijdelijk, onmiddellijk gecounterd door de afstand van familie en vrienden en de prijzen. We nemen dankbaar afscheid van Les en Sharyl in de hoop hen eens in België te mogen ontvangen. Terwijl ik dit schrijf reizen ze door Europa en gaan met de bus van Amsterdam naar Parijs zonder dat België nog maar vermeld wordt op hun reisschema … zou het dan inderdaad niet meer bestaan?
Na de luxe duiken we weer de natuur in: Carnarvon gorge NP. De wandeling door het park is er één met klimmen en dalen en we moeten ettelijke keren door de rivier waden omdat het water nog te hoog staat. De ingrediënten dus voor een boeiende tocht en de kids verbreken hun eigen record, ze wandelen 15km in één dag, zonder zeuren of klagen. Chapeau, vooral voor Chim zijn nu nog vijfjarige beentjes.
Na de goudkoorts gaan we voor de edelsteentjes, een ander geologisch relikwie dat het land rijk is. In de outback is er vanalles te vinden voor de volhouder met enige kennis van zake. Dat laatste ontbreken we met onderscheiding, maar een lieve, ietwat zotte mevrouw die verslaafd is aan ‘gemstones’ zoeken, helpt ons op weg. Het wordt een dagje wroeten tussen zand en steentjes met als resultaat meer dan 400 rode garnets, zo klein dat de serieuze ‘fossickers’ ze zelfs niet zouden oprapen. Maar het was wel leuk, zeker toen Finke ons potje omstootte.
We kamperen in een wei in het stadje Sapphire (klinkt chic voor een plek waar de koeien en de parelhoenen door de straten zwerven) waar een hele gemeenschap in caravans en onder golfplaten leeft. Dag in dag uit zijn ze op zoek naar de transparante steentjes in alle mogelijke kleuren. Een deel van hen doet het zelfs om den brode, maar veel meer dan dat zit er meestal niet in. Het is een wereldje apart en ze menen het serieus, inclusief tunnels graven, zelfgebouwde machines om edelsteentjes van hun minder edele neefjes te scheiden, tot en met doodsbedreigingen voor wie op hun ’claim’ komt graven.
Een vriendelijk koppel hobbyisten (slechts drie maand per jaar !) leert ons de knepen van het vak. Het is hard werken, vaak in de hitte, veel stof vreten en leven van de hoop. Ze tonen ons hun collectie en we vinden het prachtig zolang ze niet in de typische gefaceteerde vormen zijn geslepen. Dan lijkt het immers allemaal gelijkaardige blingbling uit een winkel en niet meer dat unieke ruwe steentje dat miljoenen jaren in de Australische bodem zat. De kids keren elk met een steentje tentwaarts, weer een ervaring rijker.