geen... maar...

Het is meer dan vierduizend kilometer geleden dat we nog eens een verkeerslicht tegenkwamen en we beseffen meteen wat dat betekent: terminus Darwin!
Na een jaar van zwerven en we zien wel, van vuile handen en zwarte voeten, van kapotte kleren en stof vreten, van speren en steenbijlen, van recordhoeveelheden regen, van buitenleven in koude of hitte en toch een heel jaar niemand ziek… Het is voorbij: geen lauw water meer drinken, geen toads meer vangen, niet meer op de grond slapen, geen achterlijfjes van groene mieren meer leegzuigen, geen WC brillen meer nakijken voor redbackspiders, geen vliegen meer die dorsten naar oogsap, niet meer afwassen met een verstuiver… maar wel met water dat gewoon uit de kraan komt, warm indien gewenst, stoelen met een leuning, een slaapplaats die niet meer afhankelijk is van ondergrond, windrichting, schaduw, takken die naar beneden kunnen komen of hars dat van bomen druipt. Maar ook geen dieren meer rond de tent, geen weidse natuur, geen kampvuur, geen kookaburra-wekker en geen kraai met onze favoriete ‘platte-batterij-roep’.

De tijd is gekomen voor de Totté-tribe om, uitblinkend in maatschappelijke onaangepastheid, terug richting beschaving te gaan. Nio droomt van Lego en boeken, Finke van spinaziepizza’s, Chim van Jommekesboeken, Marleen van een keuken en een bed dat klaarstaat en voor Lieven geen ‘Clancy of The Overflow’ meer (Banjo Paterson)… Het is ‘back to the office‘, met een deportatieloze veroordeling tot heimwee ‘for the term of his natural life’ (Marcus Clarke).
En allemaal zijn we benieuwd om familie en vrienden weer te zien en bij te praten. De kinderen proclameren al weken dat iedereen het weer gaat zeggen: ‘Amai gij zijt groot geworden!’

Op zo’n reis heb je de gelegenheid om wat na te denken en één en ander te beseffen:
- uw kinderen voor een intellectuele injectie naar school kunnen brengen is een luxe waar je nauwelijks stil bij staat.
- uw kinderen dag en nacht in de meest uiteenlopende situaties meemaken is een nog grotere luxe.
- uw kinderen elke minuut van elk uur van elke dag en nacht meemaken is soms om compleet ZOT van te worden. Misschien dat voor de kids een asielaanvraag binnen de familie nu wel aangewezen is. Enkele dagen parentaal verlof zal onze geduldbatterijen weer opladen, ook al zullen we hen na zo'n jaar permanent samen de volgende dag al missen.
- de wereld is een onwaarschijnlijk prachtige plek, zonde dat je er in België zo weinig van ziet.
- na een jaar geschiedenis te zien, te horen en te lezen, kan je niet anders dan besluiten dat je de geologische femtoseconde van je leven maar beter goed kan benutten.
- hopelijk hebben de kinderen er wat van opgestoken, al is het maar dat ervaringen het leven rijker maken dan bezittingen.
- Tip voor zij die er ook aan denken om met kinderen een jaar de mallemolen van het dagelijkse leven achter zich te laten: het is reizen, maar verwar het niet met verlof. De verwachtte zeeën van tijd zijn imaginair…. Maar toch doen!


Tenslotte nog dit:
Hoe groot zijn de kansen van een man die aan zijn vrouw vraagt om een jaar met drie kinderen aan de andere kant van de wereld rond te gaan zwerven?
Inderdaad, verwaarloosbaar klein en toegegeven, er zijn verstandiger manieren om zoiets aan te brengen. “Allez schatje, het is maar een jaar!” is ook niet meteen het effectiefste argument, ook al was hij begonnen over een reis van twee jaar om nadien toegeeflijk te kunnen zijn.
Hoe kan dat dan toch lukken? Ik zie u al verschillende mogelijkheden bedenken:
- of hij houdt langer vol dan de meesten
- of zij is deurmattig
- of hij is extreem manipulatief
- of de compensaties zijn exuberant en zullen de rest van zijn leven domineren
- of zij is gewoon ongelooflijk, moediger dan ze zelf zou inschatten en voorzien van een kleine overdosis altruïsme…
We houden het op het laatste.

In elk geval is zijn dankbaarheid niet aflatend, haast buitensporig maar dan nog ontoereikend en volledig doordrongen van het besef: dat pakt geen twee keer!